شنبه 9 اردیبهشت 1391 (هفته 40 بارداری )

به هفته 40 رسیدم. استرسم خیلی بیشتر از قبل شده چون هر ان ممکنه که تو بیای عزیزم...امروز یه چند ساعت بود که تکونات کم شده بود...خیلی هول برم داشت و شبانه طوفانو بلند کردمو با هم رفتیم بیمارستان میلاد..مامانم هم همراهم امد...رفتم اورژانسو برام اکو قلب نوشت...خیلی ناراحت بودم..هم ناراحت بودم که مبادا برای تو اتفاقی بیوفته هم استرس داشتم که نکنه وقت امدنت باشه و منو سزارین کنن....وقتی توی اتاق اکو بودم فکرم به هزار تا جا بود و مهمترینشم این بود که کم کم باید از هم دیگه جدا میشدیمو تو پسر کوچولوم میومدی پیشم.....

اکو که تمام شد جوابو که بردم دکتره یه کم نگاه کردو با یکی دیگه صحبت کردو زنگ زدو از یکی پرسید که تخت خالی داریم...همون جا بود که فهمیدم وای....دیگه وقتش شده...اما هنوز نمیدونستم سزارین یا طبیعی....یه فرمیو دادو امدم بیرون...وقتی به مامانو طوفان گفتم که باید بستری بشم استرسو تو چشمای جفتشون میدیدم مخصوصا طوفان...خیلی هول کرده بود....منم دسته کمی از طوفان نداشتم...واقعا داشت به امدنت نزدیک میشد عزیزم....

رفتم بلوک زایمانو و حتا اجازه اینکه گوشیو ببرم داخل نداشتم همین بیشتر منو هول میکردد وقتی امدم تو دیگه از طوفانو مامان خبر نداشتم...ساعت از 12 گذشته بود....بهم یه لباس دادنو لباسامو عوض کردمو خوابیدم روی تخت..بهم سرم وصل کردن. دستگاه اکو قلب..مسکه باید تا صبح صدای قلبتو چک میکردن..به جز منم یکی دیگه انجا بود...خیلی استرس داشتم...از استرس زیاد خوابنمیومد...همشم هر نیم ساعت یه بار یه دکتر میومد چکم میکردو میرفت..بیشتر از این نگران بودم که نمیدونستم طوفانو مامانم کجان...یعنی طوفان رفته بود خونه...شایدم رفته که صبح بیاد....

اه ساعت چه قدر دیر میگذشت هر ساعتش برای من یه عمر بود...توی اون مدتی که انجا بودم یه خانمه زایمان کردو وقتی صدای بچشو شنیدم یه خنده ای روی لبهام امد...یعتی منم به زودی صدای رادینمو میشنوم...راستی چه شکلیه؟؟؟

بیشتر شبیه منه یا باباش...هر چی هست خیلی دوستداشتنسی میشه...اینقدر تو ذهنم پر از فکر بود تا اینکه دکتر امدو گفت باید بریم بخش بستری و هنوز وقت به دنیا امدنت نرسیده و باید توی بیمارستان بستری باشم... یه نفس راحت کشیدم...شاید چون هنوز حس میکردم که امادگی امدنتو به تنهایی ندارم...یا شایدم ...نمیدونم...خلاصه خیلی لحظه های پر استرسی بود...ساعت حدودای 6 صبح بود که رفتیم به بخش بستری و خوابیدیم روی تخت...حالا معلوم نیست تا کی باید منتظر میشدم تا رادین کوچولوم بیاد چون نه دردی داشتم و نه چیز خاص دیگهای....داشتم فکر میکردم که بابات کجاست؟؟یعنی رفته سر کار یا خوابه....تا اینکه خوابم برد....